تفسیر ابن عربى(تأویلات عبد الرزاق) سوره القدر

سوره القدر

[۱- ۲]

[سوره القدر (۹۷): الآیات ۱ الى ۲]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ‏

إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِی لَیْلَهِ الْقَدْرِ (۱) وَ ما أَدْراکَ ما لَیْلَهُ الْقَدْرِ (۲)

إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِی لَیْلَهِ الْقَدْرِ لیله القدر هی البنیه المحمدیه حال احتجابه علیه السلام فی مقام القلب بعد الشهود الذاتی لأن الإنزال لا یمکن إلا فی هذه البنیه فی هذه الحاله، و القدر هو خطره علیه السلام و شرفه إذ لا یظهر قدره و لا یعرفه هو إلا فیها، ثم عظمها بقوله: وَ ما أَدْراکَ ما لَیْلَهُ الْقَدْرِ أی: أیّ شی‏ء عرفت کنه قدرها و شرفها.

 

 

[۳- ۴]

[سوره القدر (۹۷): الآیات ۳ الى ۴]

لَیْلَهُ الْقَدْرِ خَیْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ (۳) تَنَزَّلُ الْمَلائِکَهُ وَ الرُّوحُ فِیها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ کُلِّ أَمْرٍ (۴)

خَیْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ قد مرّ أن الیوم یعبر به عن الحادث کقوله: وَ ذَکِّرْهُمْ بِأَیَّامِ اللَّهِ‏[۱] فلکل کائن یوم، و إذا بنى على هذه الاستعاره کان کل نوع شهرا لاشتماله على الأیام و اللیالی اشتمال النوع على الأشخاص، و کل جنس سنه لاشتمالها على الشهور اشتمال الجنس على الأنواع، و الألف هو العدد التام الذی لا کثره فوقه إلا بالتکرار و الإضافه، فیکنى به عن الکل، أی: هذا الشخص وحده خیر من کل الأنواع. ثم بیّن وجه تفضیله و سبب خیریته فقال: تَنَزَّلُ الْمَلائِکَهُ وَ الرُّوحُ فِیها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ‏ أی: القوه الروحانیه و النفسانیه بل الملکوت السماویه و الأرضیه و الروح‏ مِنْ کُلِّ أَمْرٍ أی: من جهه کل أمر هو معرفه جمیع الأشیاء و وجوداتها و ذواتها و صفاتها و خواصها و أحکامها و أحوالها و تدبیرها و تسخیرها.

 

 

[۵]

[سوره القدر (۹۷): آیه ۵]

سَلامٌ هِیَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ (۵)

سَلامٌ هِیَ‏ سلامه عن جمیع النقائص و العیوب‏ حَتَّى‏ وقت طلوع فجر الشمس الطالعه من مغربها و قرب الموت، فحینئذ لا تکون سلامه أی سالمه أو سلام فی نفسها لکثره السلام علیها من اللّه و الملائکه و الناس أجمعین.

تفسیر ابن عربى(تأویلات عبد الرزاق)، ج‏۲، ص: ۴۴۸


[۱] ( ۱) سوره إبراهیم، الآیه: ۵.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *