شاخه طوبی تفسیرمجمع البیان
از عبيد بن عمير و وهب و ابو هريره و شهرين حوشب، نقل شده كه: طوبى درختى است در بهشت كه اصل آن در خانه پيامبر و شاخه هاى آنها در خانه هاى مؤمنان است. اين روايت را ابو سعيد خدرى نيز روايت كرده است.
همين مضمون از امام صادق (ع) نيز نقل شده و نيز فرمود: اگر سوارى تيز تك، صد سال در سايه آن رهنوردى كند، از سايه آن خارج نميشود و اگر كلاغى براى رسيدن به اوج آن به پرواز در آيد. به انتهاى آن نمىرسد تا پير گردد. هان كه به اين نعمت رغبت نشان دهيد. مؤمن بخودش مشغول است و مردم از دست او راحتند. در تاريكى شب، پيشانى را بر خاك مىگذارد و با آفريننده خود راز و نياز مىكند كه او را از جهنم آزاد گرداند. شما نيز چنين باشيد.
همچنين از امام صادق (ع) روايت شده است كه: پيامبر گرامى اسلام، فاطمه (س) را زياد مى بوسيد. برخى از زنانش از اينكار نارضايى نشان دادند. فرمود: هنگامى كه مرا به آسمان بردند، داخل بهشت شدم. جبرئيل مرا به نزديك «طوبى» برد و از آن درخت، سيبى بمن داد و خوردم. از اين سيب، نطفه اى توليد شد كه پس از بازگشت بزمين با همسرم خديجه در آميختم و او را به فاطمه باردار شد. اكنون هر گاه اشتياق بهشت پيدا مىكنم، دخترم را مىبوسم و چون او را مىبوسم، بوى درخت طوبى را استشمام مىكنم، بنا بر اين فاطمه، انسانى است حوروش!
از ابن عباس روايت شده است كه: «طوبى» درختى است در خانه على و شاخه هاى آن در خانه هاى مؤمنين است. همين مضمون را ابو بصير از امام صادق (ع) روايت كرده است.
از موسى بن جعفر (ع) نقل شده كه وى به نقل از پدرانش فرمود: از پيامبر در باره «طوبى» سؤال شد، فرمود: درختى است كه اصل آن در خانه من و شاخههاى آن در خانههاى اهل بهشت است. سپس بار ديگر از حضرتش سؤال كردند، فرمود: اصل آن در خانه على است. علت را سؤال كردند. فرمود: خانه من و على در بهشت، در يك مكان است.
ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن فضل بن حسن طبرسی سوره الرعد آیه 16- 29