قوله تعالى: إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ. هر كه نعمت وى تمامتر و نواخت خداى بر وى بزرگتر، حاسدان وى بيشتر. منافقان كه نعمت و نواخت و فضل خداى ديدند بر مصطفى و مؤمنان حسد بردند و صفت حسود اينست كه خداى گفت: إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ، چون نعمت و فضل خداى را بر كسى بيند اندوهگن شود و رضا و خشنودى او جز در زوال نعمت نيست. معاويه گفت: هر دردى را درمان دانم و هر كارى را تدبيرى توانم مگر درد حاسد كه آن را هيچ درمان ندانم و هيچ تدبير نتوانم كه داروى وى جز زوال نعمت از محسود نيست. مصطفى ص گفت:
«ثلث هنّ اصل كلّ خطيئة فاتقوهنّ و احذروهنّ ايّاكم و الكبر فانّ ابليس حمله الكبر أن لا يسجد لادم عليه السلام و ايّاكم و الحرص فانّ آدم حمله الحرص على ان اكل من الشجرة و ايّاكم و الحسد فانّ بنى آدم انّما قتل احدهما صاحبه حسدا
و در خبر است كه موسى عليه السلام مردى را ديد نزديك عرش عظيم درجه بزرگ يافته و بنواخت بى نهايت و لطف بى كران رسيده موسى چون او را بآن ترتيب و آن منزلت ديد بوى غبطت برد و آن منزلش آرزو خواست گفت: بار خدايا آن مرد بآن رتبت و منزلت بچه رسيد؟ گفت: أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ، نعمت خدا و فضل نعمت خدا بر بندگان ديد و بايشان حسد نبرد. و در خبر است كه در آسمان پنجم ربّ العزة فريشته آفريده بر گذرگاه اعمال بندگان نشسته چون عمل بنده بآسمان بر آرند و بوى رسد و هم چون آفتاب از روشنايى و نيكويى آن عمل مى تابد، بوى گويد: قف فانا ملك الحسد، باش كه فريشته حسدم تا در آن نگرم كه آميخته حسد است يا نه اگر نشان حسد بيند باز گرداند، و گويد: اضربوا وجه صاحبه فانّه حاسد.
كشف الأسرار و عدة الأبرار، ج4،التوبة آیه 50