شاخه طوبی تفسیرمجمع البیان

از عبيد بن عمير و وهب و ابو هريره و شهرين حوشب، نقل شده كه: طوبى درختى است در بهشت كه اصل آن در خانه پيامبر و شاخه ‏هاى آنها در خانه ‏هاى مؤمنان است. اين روايت را ابو سعيد خدرى نيز روايت كرده است.

همين مضمون از امام صادق (ع) نيز نقل شده و نيز فرمود: اگر سوارى تيز تك، صد سال در سايه آن رهنوردى كند، از سايه آن خارج نميشود و اگر كلاغى براى رسيدن به اوج آن به پرواز در آيد. به انتهاى آن نمى‏رسد تا پير گردد. هان كه به اين نعمت رغبت نشان دهيد. مؤمن بخودش مشغول است و مردم از دست او راحتند. در تاريكى شب، پيشانى را بر خاك مى‏گذارد و با آفريننده خود راز و نياز مى‏كند كه او را از جهنم آزاد گرداند. شما نيز چنين باشيد.

همچنين از امام صادق (ع) روايت شده است كه: پيامبر گرامى اسلام، فاطمه (س) را زياد مى ‏بوسيد. برخى از زنانش از اينكار نارضايى نشان دادند. فرمود: هنگامى كه مرا به آسمان بردند، داخل بهشت شدم. جبرئيل مرا به نزديك «طوبى» برد و از آن درخت، سيبى بمن داد و خوردم. از اين سيب، نطفه ‏اى توليد شد كه پس از بازگشت بزمين با همسرم خديجه در آميختم و او را به فاطمه باردار شد. اكنون هر گاه اشتياق بهشت پيدا مى‏كنم، دخترم را مى‏بوسم و چون او را مى‏بوسم، بوى درخت طوبى را استشمام مى‏كنم، بنا بر اين فاطمه، انسانى است حوروش!

از ابن عباس روايت شده است كه: «طوبى» درختى است در خانه على و شاخه‏ هاى آن در خانه‏ هاى مؤمنين است. همين مضمون را ابو بصير از امام صادق (ع) روايت كرده است.

از موسى بن جعفر (ع) نقل شده كه وى به نقل از پدرانش فرمود: از پيامبر در باره «طوبى» سؤال شد، فرمود: درختى است كه اصل آن در خانه من و شاخه‏هاى آن در خانه‏هاى اهل بهشت است. سپس بار ديگر از حضرتش سؤال كردند، فرمود: اصل آن در خانه على است. علت را سؤال كردند. فرمود: خانه من و على در بهشت، در يك مكان است.

ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن فضل بن حسن طبرسی سوره الرعد آیه 16- 29